Meditatie had ik jaren geleden al geprobeerd, maar toch ook redelijk snel weer gelaten voor wat het was. Ik betwijfelde het effect en ik werd er drukker van in mijn hoofd (dacht ik). Bij de kennismaking met zijnsoriëntatie is dat langzamerhand omgeslagen. Bij zijnsoriëntatie maakte ik kennis met meditatie in beweging, een vrije vorm van meditatie. Ik kon mijn lichaam bewegen zoals het wilde. Mijn geest kwam zo makkelijker tot rust en er ontstond een fijne stroming en openheid in mijn lichaam die doorwerkte in de zitmeditatie. Frustratie en emoties konden makkelijker meedoen, zonder dat ik er helemaal door in beslag genomen werd. Ik raakte meer in contact met de ruimte en openheid van mijn geest.
Naast meditatie in beweging werkten we met visualisaties. Die deden veel meer dan ik ooit verwacht had van meditatie. We werk(t)en met intuïtieve visualisaties van gestaltes, de heilige ruimte van Zijn en Tibetaanse leraren. In de visualisatie laat de pantser van je geest los. Alle lagen die je met je geest aanbrengt laten los. De beelden spiegelden mijn heelheid en kwaliteiten van (mijn) natuurlijk gewaarzijn die er altijd al waren, maar die ik tot dan toe niet kende op die manier. Tegelijkertijd voelde het ook als thuiskomen. Dit was er altijd al. Natuurlijk gewaarzijn is er altijd. Ik ging de meditaties elke dag doen en merkte hoe een basisgevoel van rust, tevredenheid en helderheid onderdeel werd van mijn dag en van mijn zijn. En juist op momenten dat er crisis was in mijn leven, leerde ik deze basis behouden; ik wist dat ik daar altijd naar terug kon. Het maakt me lichtvoetiger ten aanzien van dat wat zich aandient en ik geniet veel meer van de dingen die er zijn. Ook kon ik intuïtief beter aanvoelen en beslissen over wat wel en niet een goede volgende stap was. Ik ben dichter bij mezelf, mijn intuïtie en innerlijke wijsheid om keuzes te maken die passend zijn.
Bij Zijnsoriëntatie (dat gebaseerd is op de Tibetaans dzogchen) ontdekte ik hoe ik met mijn geest-lichaam kon omgaan in meditatie. Ik merkte dat de hechtingen van mijn geest aan mijn lichaam, mijn gedachten en mijn identificaties invloed had op mijn staat van zijn (geestelijk en lichamelijk). Daaronder ligt wie we werkelijk zijn. Met de meditatievormen die in dzogchen en zijnsorientatie worden aangeboden, leerde ik die aard van mezelf kennen. De meditatievormen weekten de hechtingen en patronen los, waardoor mijn natuurlijke kwaliteiten meer vanzelf aanwezig waren. Dat werkte door in mijn dagelijks leven. Ik merkte ook wat in mijn dagelijks leven me daarvan weghaalde (dat wat ik zelf deed en bepaalde situaties die dat uitlokken). Ook ervaarde ik tijdens meditatie duidelijk welke aspecten van mijn psyche onder de oppervlakte lagen en de patronen daarin (bijvoorbeeld altijd hard mijn best doen). Je traint in meditatie je geest om niet mee te gaan met alle verhalen en patronen te doorzien. Je kan dit dan ook in je dagelijks leven herkennen. Na de driejarige training bij de School voor Zijnsoriëntatie blijf ik me bij deze school verder ontwikkelen in dzogchen meditaties, waarbij rusten in non-duaal altijd aanwezig gewaarzijn de basis vormt. Momenteel volg ik een 2-jarige leergang over oorspronkelijke vrijheid.
xanthedevoogd.com 